O. D. R. Zarzeczewo
Zarzeczewo od 1 grudnia 1979 roku jest peryferyjnym włocławskim osiedlem, znajdującym się w dzielnicy Zawiśle-Szpetal Dolny. Zostało wyodrębnione z terenów, które wcześniej należały do wsi Zarzeczewo Nowe. We włocławskim Zarzeczewie znajduje się marina Yacht Clubu Anwil oraz zespół dworski z początku XX wieku, w którym od 1977 roku znajdowała się siedziba Wojewódzkiego Ośrodka Postępu Rolniczego Zarzeczewo, obecnie Kujawsko-Pomorski Ośrodek Doradztwa Rolniczego przy ul. Nizinnej 9. Podczas remontu dworu w latach 1977-1979 ściany korytarza (parter) ozdobione zostały herbami czternastu miejscowości byłego województwa włocławskiego (1975-1998): Aleksandrów Kujawski, Brześć Kujawski, Chodecz, Dobrzyń nad Wisłą, Kikół, Kowal, Lipno, Lubień Kujawski, Lubraniec, Nieszawa, Piotrków Kujawski, Radziejów, Rypin i Włocławek. Autorem symboli był Mieczysław Andrzej Krywult. Jako jedyny symbol, godło Włocławka wykonane zostało bez tarczy herbowej.
Mieczysław Andrzej Krywult – urodzony 31 grudnia 1913 roku z Komorowicach Krakowskich (obecnie dzielnica Bielska-Białej), syn Franciszka i Anny z domu Piper. Zmarł w 1983 roku. Przeniesiony na cmentarz komunalny w Poznaniu Junikowie 12 marca 1998 roku do wspólnej mogiły z Miladą Czajkowską. W Gnieźnie, dnia 19 kwietnia 1975 roku poślubił Danutę z domu Kuźniak, która zmarła w 1989 roku i pochowana została na cmentarzu parafialnym św. Trójcy w Gnieźnie (matka Cecylia – 1984). Plastyk, scenograf i pedagog. Związany z Gnieznem od 1921 roku, gdzie w roku 1928 ukończył Siedmioklasową Szkołę Powszechną. W 1931 roku złożył dokumenty do PWSSZ i PA w Poznaniu (w latach 1919-1938 Szkoła Zdobnicza i Państwowa Szkoła Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego w Poznaniu). Artysta nierozpoznany. W katalogu wystawy z 1945 o M. Krywulcie napisano: „…uczeń W. Gosienieckiego, uprawia z zamiłowaniem portret i pejzaż. Jego pejzaże górskie zostały niestety zniszczone w czasie wojny. Obecnie przygotowuje cykl olejny z Lagrów. Malarstwo dekoracyjne nie jest Krywultowi obce. W tematach nawiązuje często do motywów prasłowiańskich…”. Na tejże wystawie zbiorowej zaprezentował m.in.: „Podwórko” – pastel, „Martwa natura” – akwarela, „Targ” – akwarela, „Święty koń” – pastel, „Wojownicy przed Swantewitem” – pastel, „Gród Lecha” – pastel, „Pejzaż” – gwasz czy „Warszawa” – akwarela. Od 1945 roku, przez dwa sezony teatralne, związany z gnieźnieńskim teatrem. W pierwszym (1945/46) spełniał się jako scenograf i aktor. Wykonał dekoracje do „Starego kawalera”, J. Korzeniowskiego i „Czekaj… ja wrócę”, M. Wodzyńskiego (Włodzimierza Kwiatkowskiego) oraz scenografię do sztuki Michała Bałuckiego „Radcy pana Radcy”. W drugim (1946/47) przygotował scenografie do sztuk: G. Zapolskiej „Moralność pani Dulskiej”, Dario Niccodemiego „Gałganek” (II romanzo di Scampolo), H. Zbierzchowskiego „Małżeństwo Loli” i Michała Wodzyńskiego „Ten głupi Franek”.
W lipcu 1948 roku w Piaśnicy k. Wejherowa zatwierdzono do realizacji projekt pomnika ku czci 12 tyś. Polaków zamordowanych podczas okupacji. W pomniku, o wys. 17 metrów, wewnątrz usytuowano kaplicę. Odsłonięcie pomnika nastąpiło w 1955 roku. Jego prace są rozproszone, znajdują się głównie w rękach prywatnych; 4 w zbiorach Muzeum Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze.
Na II wystawie plastyków gnieźnieńskich XX wieku w Muzeum Początków Państwa Polskiego (25 listopada 2014 – 29 marca 2015) zaprezentowano m.in. prace M. Krywulta. Pokłosiem wystawy był katalog pod red. Elżbiety Kowalskiej, w którym zamieszczono prace: „Bez tytułu” – olej/papier, 1953; „Autoportret” – olej/płótno, 1970 i „Portret Jana Muszyńskiego, byłego dyr. Muzeum Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze” – olej/płótno, niedatowany.
